یک سال و سه روز پیش اولین پست این وب به روز شد. پستی بدون عنوان که چکیده یادداشت کارنشده ای بود در روزنامه . دقیقا روزهایی بود که آقای احمدی نژاد اعلام کرده بود قطار هسته ای ایران ترمز ندارد. این اظهار نظر بازتاب های متفاوتی را در درون و بیرون مرزها به دنبال داشت. آن روز نوشتم من اگر درون این قطار فرضی باشم ابتدا آرزو میکنم این خبر صحت نداشته باشد و بعد منتظر می شوم تا خبر صحیح را از مدیریت قطار و نه راننده قطار بشنوم . حال تقریبا یک سال بعد از آن سخنرانی که اتفاقا رئیس جمهور و سایر مسئولان از پیروزی بزرگ دم می زنند،رهبر انقلاب هم مواضع آقای احمدی نژاد بویژه مواضع هسته ای ایشان را تایید کردند. حال دیگر همه مسافران این قطار می توانند مطمئن باشند که نه قطار هسته ای که قطار اصول گرایی حاکم به واقع ترمز ندارد. این که کجا می خواهد متوقف شود و با چه تدبیر و هزینه ای خدا می داند.

وباز در همین پست نوشته بودم مشغله های کاری و درسی مانع از آن خواهد بود که اصطلاحا وب گرد حرفه ای شوم .همین هم شد و هرازگاهی با تاخیر به روز می شدم . این روزها خوشبختانه مشغله های درسی کمتر شده درس ها تمام شده و فقط مانده پایان نامه .

در 12 اسفند یعنی درست یک سال پیش در دومین پست با عنوان نامه کویر نوشتم که وضعیت خیلی از ماها این روزها کویری است . آرامیم در ظاهر اما درونی پر متلاطم داریم . گفتم که سکوتمان نه از سر رضایت که از بی انگیزه گی و نا امیدی است.وباز نوشتم که  بیم من از روزی است که سکوتمان بشکند وشکستن سکوت نه منجر به حرف زدن وگفتگو که بدل به فریاد شود .فریاد بر سر کی ؟فرقی نمی کند هرکه در سرراهمان باشد.    

وحال 12 اسفند 1386 من فکر می کنم که بی انگیزه تر ،ناامید تر و مهمتر از همه زمخت تر شده ایم.

حداقل در مورد خودم می توانم بگویم که احساس می کنم روحم دیگر لطافت سابق را ندارد و به زمختی می گراید.   

مرددم که بنویسم امید داشته باشیم وایمان بیاوریم به پایان !فصل سرد. حتما محمد جوان عزیز باز خواهد گفت که چه امیدی؟ چه فکر می کردیم وچه شد؟

 با این حال در روزگاری که امیدواری را هم از آدم دریغ می دارند چاره ای چیست جز امیدواری؟

تشکر از بیژن مومیوند که مشوق و البته مدیر !کویرنامه بوده است نیز فراموش ناشدنی است.