آقای فریدون جیرانی در ویژه برنامه مناسبتی با عنوان" سی سال سی مجموعه" که از شبکه 3 پخش می شود و به بررسی مجموعه های تلویزیونی درباره تاریخ معاصر می پردازد، یک سوال ثابت دارد که از میهمانان خود می پرسد؛ چرا آثار فاخر و ماندگاری درباره پهلوی دوم ساخته نشده است؟

 در پاسخ به این سوال تا آنجایی که من گاه گاهی این برنامه را دیده ام، پاسخ های متفاوتی داده شده است. اما من بعید می دانم جناب جیرانی یا مدیران صدا و سیما پاسخ این سوال را ندانند.

اکثر مجموعه هایی که درباره انقلاب و تاریخ معاصر ایران ساخته شده به جز معدودی، با استقبال مخاطبان مواجه نشده و قطعا با این وضعیت مواجه هم نخواهد شد. شاید اولین توضیحی که در این خصوص بدیهی به نظر می رسد، تفاوروایت های این مجموعه ها با واقعیت هایی است که در تاریخ حادث شده است. تقلیل دادن همه حوادث به برخی ویژگی ها و مقاطع و جریان هایی که مورد نظر مسئولان است، کار را به جایی می رساند که تاریخ یک چیز را می گوید و مجموعه ها یک چیز دیگر. اگر نگویی تحریف تاریخ، حداقل دست کاری کردن در تاریخ یا برجسته کردن مقاطعی و حذف مقاطع دیگر، اهمیت دادن به گروه هایی و بی توجهی به سایر گروهها و همچنین توجه ویژه به برخی تحلیل ها درباره انقلاب و بی توجهی به تحلیل های دیگر در این مجموعه ها بیداد می کند. آنگاه مخاطب می ماند و روایت های متفاوت از یک موضوع. در این میان آنها که اهل کتاب و مطالعه هستند، نه تنها ارتباطی با این مجموعه های سفارشی برقرار نمی کنند که ازبه بازی گرفتن شعورخود  توسط صدا و سیما عاصی هم می شوند.

 به هر روی بعد از گذشت سی سال از انقلاب اینکه صدا و سیما در ساخت برنامه های مناسبتی خود، خود را به بی تفاوتی می زند و انگار نه انگار که در طول این چند سال مبارزه با نظام پهلوی، حزب توده ای هم بوده، جبهه ملی هم بوده آنهم جبهه ملی اول دوم و سوم، نهضت آزادی اصلا چرا بوجود آمده، ماجرای سیاهکل اصلا چی بوده، مجاهدین خلق و ماجرای تغییر ایدئولوژی از چه قرار بوده است، چریک های فدایی خلق چی می گفتند، نویسندگان و ادبیات متعهد و انقلابی آن زمان در انحصار چه جریان هایی بوده و ...

 خوب جناب جیرانی عزیز، وقتی فیلم نامه ای داشته باشی که نتوانسته باشد به اینها اشاره کند ولو به اندازه سهم خودشان، آنگاه می شود مجموعه های مناسبتی و البته سفارشی که پولی گرفته می شود و یک چیزهایی سرهم بندی می شود به نام تاریخ انقلاب.

البته با همه اینها نیاید از مجموعه های موفقی که البته مربوط به زمان پهلوی اول است مثل هزار دستان و مدار صفر درجه و کیف انگلیسی چشم پوشید. 

کارهای بزرگ احمدی نژاد!

یادداشت زیر پاسخی است به ادعاهای حمید رسای نماینده حامی دولت درباره خاتمی و میر حسین موسوی که با ضمیمه هفتگی اعتماد ملی انجام شده بود. این یادداشت امروز در ضمیمه اعتماد چاپ شده است.

 آقاي حميد رسايي نماينده اصولگراي حامي دولت اخيراً در گفت وگويي تعريف جديدي از مديريت و کار اجرايي ارائه داده و بر همين اساس مدعي شده سيدمحمد خاتمي و ميرحسين موسوي مرد تصميم گيري هاي بزرگ نيستند.

 رسايي گفته است «خاتمي انسان خوبي است اما به درد رياست جمهوري نمي خورد. کار اجرايي يعني ببر و تصميم بگير. قاطع باش و به پاي آن بايست. خاتمي مرد تصميم هاي بزرگ نيست اما وضع را برايش چنان مي کنند که کانديدا شود. خاتمي تصميم گير نيست.» وي در ادامه درباره مهندس موسوي هم گفته است «اصلاً ايشان هم مرد کارهاي بزرگ نيست.»

1 - قضاوت درباره اينکه خاتمي مرد کارهاي بزرگ هست يا نيست، قاعدتاً بايد به خود مردم واگذار شود. اگر ايشان کانديدا شد آن گاه خود مردم مشخص خواهند کرد وي را مرد کارهاي بزرگ مي دانند يا نه. اما گويا جناب رسايي فراموش کرده اند خاتمي دو دوره رئيس جمهور بوده

ترکیه الگوی تعامل اسلامگرایان با لائیک ها

 متنی که در زیر می آید گفت و گوی من با دکتر ابراهیم یزدی درباره تحولات ترکیه است که امروز در ضمیمه روزانه اعتماد چاپ شده است.

بيراه نيست اگر گفته شود ترکيه و حزب عدالت و توسعه امروز الگويي براي ساير کشورها و احزاب اسلامي هستند. از اين منظر که توانسته اند به ترکيب نسبتاً موفقي از سازگاري بين دين و دموکراسي نائل آيند. به نظر مي رسد بستر نسبتاً دموکراتيک ترکيه شامل قانون اساسي و ساختار حزبي و تغيير و تحولات فکري که درون خود اسلامگرايان به وجود آمده دو عامل اساسي وضعيت فعلي اين کشور است. با دکتر ابراهيم يزدي وزير امور خارجه دولت موقت و صاحب نظر در امور سياسي در اين خصوص به گفت وگو نشسته ايم. دکتر يزدي که بارها به ترکيه سفر کرده و روابط نزديکي با اسلامگراهاي ترکيه دارد، آنقدر با رهبران نوگراي ترکيه احساس نزديکي و همفکري مي کند که در طول مصاحبه بارها رجب طيب اردوغان رهبر عدالت و توسعه را با نام کوچک، رجب يا طيب خطاب مي کند.

عادت می کنیم که عادت کنیم. به قبول راحت تر اتفاقات، به پذیرش روزمرگی ها، به اینکه دغدغه نداشته باشیم، بی تفاوت تر باشیم یا حداقل خودمان را به بی تفاوتی بزنیم.

 عادت می کنیم زندگی همین است، همین که هر روز با آن سر می کنیم و هی نق می زنیم و غر می زنیم و هیچ اتفاقی نمی افتد پس بهتر همان که غر نزنیم و خود مان را بسپاریم به جریان آن. عادت می کنیم که خیلی چیزها دیگر افسانه است و اصطلاحا مال کتاب ها.

عادت کرده ایم که عادت کنیم تا راحت تر باشیم. به همه چیز عادت می کنیم. به همه چیز. دانشگاه بدون علم، علم بدون عمل، عمل فاقد طرح و برنامه، برنامه بدون فکر.... و زندگی بدون عشق.

عادت کرده ایم به پرهیز از با هم بودن، ترجیح در خود بودن و خزیدن به تنهایی ها، یاد گرفته ایم علایق شخص را، حریم شخصی، حقوق شخصی، دغدغه های شخصی، دلایل شخصی و.... شخصی!

به همه چیز عادت می کنیم به این امید که دردسر های همین زندگی روزمره مان کمتر شود. اما آیا می شود؟

فکرش را بکنید اگر همین یک اصطلاح(عادت)  در زندگی وجود نداشت چه می شد؟

درگیری های غزه خوشبختانه به پایان رسید و کشتار زنان و کودکان بی گناه فعلا خاتمه یافت.

در کنار اخبار و تحولات پیرامون این حادثه دلخراش، نوع پوشش اخبار آن توسط صدا و سیمای کشور ما هم قابل تامل بود. فارغ از این که همه گزارش ها و تحلیل ها و اخبار جانبدارانه بود –  با توجه به عمق فاجعه و بی رحمی های اسرائیلی ها در قبال زنان و کودکان قابل اغماض است- پوش ناشیانه و غیر حرفه ای تحولات  در صدا وسیما جای تاسف دارد.

 همه کسانی که اخبار مربوط  به غزه را از صدا وسیمای ایران پی گیری می کردند حتما به خاطر دارند که بر اساس گزارش های صدا وسیما، در طول 22 روز جنگ مذکور هیچ نیروی اسرائیلی موفق به ورود به غزه و سایر شهر های تحت کنترل حماس نشده بودند و همواره با سد نفوذ ناپذیر مقاومت مواجه شده بودند. تا آنجا که خود من به یاد دارم فقط یک بار گوینده یکی از این گزارش ها خبر از آن داد که اسرائیلی ها بعد از چند روز تنها توانسته اند 100 متر به یکی از شهر های تحت کنترل حماس نفوذ کنند. البته آنهم به  بیابان های این شهر و نه داخل آن.

 تا اینجای کار اگر فرض بگیریم که در سراسر ایران همه فقط و فقط منبع خبری شان صدا و سیما است! مشکلی وجود ندارد. اما طنز ماجرا در اینجاست که صدا وسیما دوسه روزی است که در همه بخش های خبری خود به نقل از حماس اعلام می کند که شرط پذیرش آتش بس " خروج اسرائیلی ها از غزه است"!

عجیب نیست؟ این اسرائیلی ها کی وارد غزه شده بودند که ما خبر نداشتیم؟ آنها که در برابر سد مقاومت در مانده شده بودند حالا چطور خود را به غزه رسانده اند که باید خارج شوند.

 واقعا جای تاسف دارد دستگاه عریض و طویل صدا وسیما این طوری ناشیانه گاف می دهد و تفاوت حمایت و جانبداری را با گاف دادن و خود را به غفلت زدن نمی داند.